Willemien is CliniClown. Ze werkt met kinderen met een beperking, mensen met dementie en in het ziekenhuis.


Ze werkte al een aantal jaren in het onderwijs toen ze er beelden van zag op televisie. Toen dacht ze, dit is een combinatie van alles wat ik leuk vind. Ze doet het al vijfentwintig jaar. Het is een uitvergroting. Ze draagt een jurk, dat valt al snel op tussen de witte jassen, oversized schoenen en een rode neus – het kleinste masker.

 

“Als Willemien ben ik minder brutaal.”

 

Mensen met dementie kunnen heel diep verzonken zijn. Als ze in beweging komen, is dat soms heel klein, alleen het meetikken van de vingers. Soms gaan ze los, zingen ze mee. Ze kunnen wakker worden als je op het juiste knopje drukt. Dat is ook zo met kinderen.

 

“In het begin dacht ik: Waar heb ik nu weer ja op gezegd, maar ik kwam helemaal enthousiast thuis.”

 

Ze nam het nummer ‘Ahlam’ van Nes mee naar de dansstudio. Dat vindt ze zo mooi, de muziek, de stem, het Arabisch. De melancholie. Het doet haar ook denken aan alle mensen die nu vluchten. Wat er nu gebeurt in Griekenland. In Afghanistan. Dat zit ook in haar werk. Het hele verdrietige, het wanhopige. Dementen die naar huis willen. Ouders met zieke kinderen, hulpeloos in hun verdriet.

 

“Kinderen kunnen zo goed die omslag maken. Het hoort bij de clown, bij uitstek. Je zoekt het kind in jezelf op.”

 

Willemien is een van acht geportretteerde dansende Tilburgers. Lees hier meer over het project Dancing Tilburg en bekijk ook de andere portretten.